Zrób swój Głos

Rodzisz się z ciszą w głowie.

Nieuzbrojony w słowa, nienauczony osądów, wartościowania, porównywania - egzystujesz bez świadomości czasu, ludzi, przestrzeni. Bo nienazwane nie istnieje.

Funkcjonujesz z...



... umysłem otwartym, akceptującym, obserwującym.

Oddychasz.

Bez analizy, bez gadaniny, bez okularów na oczach w postaci przekonań, wartości, modeli neurologicznych.

Wpuszczasz w swój układ nerwowy czysty strumień zdarzeń zmysłowych. Odciążony od interpretacji. Niezubożały od usunięć, wyparć i przymknięć oczu.

I pozwalasz mu się rzeźbić. Wbić się głęboko w siebie.

Wyłapujesz obce głosy nasycone symbolami, akcentami, subtelnościami. Ze strzępów głosek i słów komponujesz to, co nazwiesz potem swoim głosem.

To głos eklektyczny, głos-hybryda. Rozregulowany chór, dwieście orkiestr grających trzysta symfonii jednocześnie.

I w tym zgiełku szukasz Sensu.

Próbujesz stworzyć własną narrację z niepasujących do siebie puzzli. Wyłowić Jedność z rzeczy, które są fragmentami różnych piosenek.

Powstaje kakofonia.

A mimo to niektóre z tych głosów nazywasz swoimi.

Przygarnąłeś je jak sieroty - w chwili słabości lub ekscytacji. W przypływie emocji, w zakochaniu, w bólu i smutku. Albo dlatego, że waliły do drzwi milion razy.

To nie daje harmonii.

Miliony wersji rzeczywistości nakłada się na siebie. Naraz odbywa się tysiąc koncertów. Przeplatają się z narzekaniem, śmiechem, wymownym milczeniem. Rozdzierane są płaczem, zgrzytem i przekleństwami.

Są bliżej i dalej, obok Ciebie i za Tobą - szepcząc Ci za ramieniem.

Weź moją rękę i poszybujmy.

Wzniosę Cię hen, ponad ten ferment fałszywy. I jednym pstryknięciem sprawię, że wszyscy zamilkną.

To nie jest prawdziwa muzyka. To tylko echa przeszłości.

Zapadnie cisza. Ta prawdziwa, czyli Cisza.

Niektórzy mówią, że to mała śmierć.

Poczujesz, jak uwalniasz się od tych nachalnych nakazów, zakazów, uporczywych powinności. Od nadmiaru kuszących opcji, które wciąż namawiają. Od tożsamości-atrap, od zwodniczych map, kłamliwych kompasów.

Tylko w Ciszy jesteś naprawdę Sobą.

Tylko w Ciszy jesteś Tu i Teraz.

Tylko w Ciszy widzisz Sens.

Błogie nieistnienie daje moc bycia każdym i nikim.

Daje klucz do rzeczywistości.

Ukazuje jej oszałamiającą prostotę objawiającą się w postaci nieskończonego Tu i Teraz.

Niech dam Ci teraz moc decydowania. Co gra, a co nie. Czego chcesz słuchać, a co chcesz wyciszyć. Proszę, wybierz sobie głos, którym chcesz mówić.

Którym chcesz myśleć.

Przymierzaj je jak ubrania. Zmieniaj. Dostrajaj. Montuj. Komponuj je na nowo. Przyprawiaj jeden głos drugim lub dwoma kolejnymi. Miksuj ze sobą lub rozdzielaj je w chór. Każ im się kłócić, a potem pogódź je ze sobą, wyciszając oba.

Zrób swój Głos.

Ten, z którym Ci w końcu wygodnie. Ten, co do którego jesteś pewien. Ten, z którym Ci do twarzy.

Zrób swój Głos.

Ze słuchacza zmień się w Dyrygenta.

Zrób swój Głos.

Niech prowadzi Cię swoją narracją przez strumień doświadczeń zwany Życiem.

Zrób swój Głos.

Poznaj zasady i naginaj je do własnych pragnień. Interpretuj tak, jak Ci wygodnie. Układaj tym Głosem nowości w sobie według reguł, które są Ci miłe.

Zrób swój Głos.

I nadaj swój Sens.

I prowadź się Nim.

Tylko tak warto żyć.

Wiem to. Bo oto stworzyłem swój nowy Głos.

Właśnie słyszysz go w swojej głowie. Nadaje z innego poziomu. Z poziomu absolutnej spójności.

Wpuściłeś mnie do siebie nieopatrznie.

Dzień dobry. Nazywam się DreamMaker.

Weź mój Głos jako swój. A zacznie się dziać na nowo.